Πλημμύρες στην Ινδονησία: Το 7% των σπάνιων ουρακοτάγκων έχει εκμηδενιστεί
Οι φονικές πλημμύρες και οι κατολισθήσεις που σημειώθηκαν στο νησί Σουμάτρα της Ινδονησίας πέρυσι έχουν πλήξει δραματικά τον πληθυσμό του απειλούμενου είδους του ουρακοτάγκου του Ταπανούλι, με τουλάχιστον το 7% των ζώων να έχει χαθεί, σύμφωνα με νέα αναφορά που δημοσιοποιήθηκε χθες, Τετάρτη.
Οι καταστροφικές πλημμύρες, που προήλθαν από κυκλώνα, κατέληξαν σε τουλάχιστον 1.200 θανάτους και την καταστροφή περίπου 300.000 κατοικιών, με περιβαλλοντικές οργανώσεις να συνδέουν την έκταση της καταστροφής με τη ραγδαία αποψίλωση των δασών της Σουμάτρας.
Οι πλημμύρες κοστίζουν τη ζωή σε τουλάχιστον 58 ουρακοτάγκους του Ταπανούλι, που εντοπίζονται γύρω από το δάσος Μπατάνγκ Τόρου στη βόρεια Σουμάτρα. Η έκθεση αναφέρεται σε έρευνα που εξετάζει κυρίως τη δυτική πλευρά του δάσους, όπου ζει η πλειονότητα των 800 αυτών πρωτευόντων, υποδηλώνοντας ότι ο πραγματικός αριθμός θανόντων μπορεί να είναι ακόμα μεγαλύτερος καθώς δεν ερευνώνται οι υπόλοιπες περιοχές του δάσους.
Η αναφορά, που συντάχθηκε από την εταιρεία Borneo Futures, το World Weather Attribution και το πανεπιστήμιο John Moores, αντλεί στοιχεία από δορυφορικές εικόνες της καταστροφής καθώς και από ιστορικά δεδομένα για τον πληθυσμό των ουρακοτάγκων.
Η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή εκτιμάται ότι έχει ενισχύσει την ένταση και τη συχνότητα ακραίων βροχοπτώσεων κοντά στο Στενό της Μαλάκα, αυξάνοντας τον κίνδυνο για το φυσικό περιβάλλον των Ταπανούλι. Όπως επισημαίνει ο Έρικ Μέιαρντ από την Borneo Futures, ο επικεφαλής της έκθεσης, οι έντονες βροχοπτώσεις προκάλεσαν κορεσμό του εδάφους, με συνέπεια την κατάρρευση σημαντικών τμημάτων των λόφων.
«Αυτό το ποσοστό απωλειών είναι σοβαρό για ένα είδος με τόσο περιορισμένο πληθυσμό. Σε συνδυασμό με συνεχιζόμενες πιέσεις, όπως η υποβάθμιση των οικοτόπων και οι συγκρούσεις με την ανθρώπινη δραστηριότητα, καθιστούν επείγουσα την ανάγκη για ένα συντονισμένο σχέδιο δράσης», αναφέρει ο ίδιος.
Ο Πανούτ Χαντισίσβογιο, ερευνητής της περιοχής, προτρέπει την ινδονησιακή κυβέρνηση να συνεργαστεί με ΜΚΟ και ερευνητές για να προληφθεί περαιτέρω μείωση του πληθυσμού των ουρακοτάγκων. «Μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε το κυνήγι, και ο πληθυσμός θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί», πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας τη σημασία της σωστής διαχείρισης της γης στην ανάσχεση της πτώσης του πληθυσμού των ουρακοτάγκων.
