Οι επιστήμονες αποκαλύπτουν γιατί οι όρκες δεν επιτίθενται στους ανθρώπους

Παρ’ ότι οι αναφορές επιθέσεων από όρκες σε ιστιοπλοϊκά σκάφη στην Ισπανία έχουν προκαλέσει ανησυχία, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι φάλαινες αυτές δεν θεωρούν τον άνθρωπο θήραμα.

Τα τελευταία χρόνια, οι όρκες έχουν αποκτήσει μια σχεδόν θρυλική φήμη, κυρίως λόγω των περιστατικών που σχετίζονται με συγκρούσεις τους με σκάφη, ιδιαίτερα κοντά στο Στενό του Γιβραλτάρ. Η εικόνα που κυριαρχεί είναι αυτή ενός μεγάλου και ευφυούς θαλάσσιου θηρευτή, ο οποίος φέρεται να έχει στραφεί κατά του ανθρώπου.

Ωστόσο, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η πραγματικότητα είναι διαμετρικά αντίθετη. Αυτές οι φάλαινες δεν χαρακτηρίζονται ως επιθετικά ή «δολοφονικά» πλάσματα για τους ανθρώπους. Ακόμη και όταν πλησιάζουν σκάφη, η προτίμηση τους φαίνεται να είναι το ίδιο το σκάφος, όπως το πηδάλιο ή η καρίνα, και όχι οι επιβάτες.

Το μυστήριο γύρω από τα ιστιοπλοϊκά

Τα συνεχόμενα περιστατικά με όρκες και ιστιοπλοϊκά στις ακτές του Κάντιθ και το Στενό του Γιβραλτάρ έχουν οδηγήσει στην ανάγκη εκτελώντας νέες ερευνητικές μελέτες, με στόχο την προστασία της ιβηρικής όρκας. Η εν λόγω μελέτη θα εστιάσει σε φωτοταυτοποίηση, ακουστικές καταγραφές καθώς και παρατήρηση της συμπεριφοράς των ζώων, προκειμένου να διαπιστωθεί πώς θα μπορούσαν οι ναυτικές δραστηριότητες να συμβ coexist με τις φάλαινες.

Ειδικοί από την Wewhale υπογραμμίζουν ότι οι όρκες δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως απειλητικά ζώα, αλλά ως είδη με ποικιλία συμπεριφορών. Συχνά, οι αλληλεπιδράσεις τους με σκάφη ερμηνεύονται ως παιχνίδι ή περιέργεια, αντί ως επιθέσεις με σκοπό τον τραυματισμό ανθρώπων.

Το κρίσιμο ζήτημα είναι αυτό: πώς είναι δυνατόν ένα τόσο ισχυρό ζώο, ικανό να κυνηγά φώκιες, πιγκουίνους, καρχαρίες και μεγάλους τόνους, να μην επιτίθεται στους ανθρώπους στη φύση; Η απάντηση συνδέεται στενά με τη διατροφή τους και την «κουλτούρα» τους.

Οι όρκες είναι εξαιρετικά προσεκτικές στο θέμα του φαγητού τους. Δεν επιτίθενται σε οτιδήποτε κινείται αυθαίρετα. Κάθε πληθυσμός διαμορφώνει, μέσα από τις γενιές, τις προτιμήσεις του όσον αφορά τα θηράματα. Για παράδειγμα, οι όρκες του Γιβραλτάρ τρέφονται κυρίως με ερυθρό τόνο, ενώ άλλες ομάδες προτιμούν πιγκουίνους, φώκιες ή άλλα συγκεκριμένα θαλάσσια θηλαστικά.

Ο άνθρωπος δεν βρίσκεται στο «μενού» τους. Για αυτές τις φάλαινες, είμαστε απλώς μια άγνωστη οντότητα, όχι θήραμα που έχουν διδαχθεί να κυνηγούν. Αυτό δεν τις καθιστά εντελώς αβλαβείς, καθώς παραμένουν ισχυρά άγρια ζώα, αλλά εξηγεί γιατί δεν παρατηρείται η εικόνα του «τέρατος» που καταδιώκει τους ανθρώπους στη φύση.

Από εδώ και πέρα, η οπτική της κουβέντας αλλάζει: το πρόβλημα δεν είναι ότι οι όρκες έγιναν ξαφνικά επιθετικές. Το ζήτημα είναι πως οι άνθρωποι εισέρχονται ολοένα και περισσότερο στον βιότοπό τους, με σκάφη, θόρυβο και άλλες δραστηριότητες που μπορεί να επηρεάζουν τη συμπεριφορά τους.

TI ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ