Το συναισθηματικό αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Θανάση Χειμωνά για τον Αλέξη Σταμάτη: Ένας μοναδικός άνθρωπος και δημιουργός.

Στο κείμενό του, θυμάται την πρώτη τους γνωριμία στα τέλη της δεκατίας του ’90, τα πολλά και ποικίλα θέματα που συζητούσαν, τα ταξίδια τους και τις στιγμές που μοιράστηκαν μέσα στον χρόνο. Ανάμεσα σε άλλες λεπτομέρειες, αναφέρει πως η τελευταία φορά που προσπάθησε να έρθει σε επαφή μαζί του ήταν λίγες μέρες πριν, με αφορμή τα γενέθλιά του. «Τον πήρα τηλέφωνο προχθές, να του ευχηθώ χρόνια πολλά για τα γενέθλιά του. Πολλές φορές. Δεν το σήκωσε. Μέσα μου ήξερα τι σημαίνει αυτό…», γράφει χαρακτηριστικά στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του.

Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτησή του:

«Γνώρισα τον Αλέξη την εποχή που έκανα τα πρώτα μου βήματα στα γράμματα, στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, στα θηριώδη πάρτυ που έκανε εκείνη την εποχή η θρυλική εκδότρια του Κέδρου, Κάτια Λεμπέση. Ο Αλέξης παρέμεινε από τότε ένας καλός και πιστός φίλος. Συζητούσαμε με τις ώρες για τα πάντα. Για λογοτεχνία, για σινεμά, για πολιτική, για γκόμενες. Κάναμε μαζί ταξίδια και βλέπαμε στην τηλεόραση Μουντιάλ, Τσάμπιονς Λιγκ και- φυσικά- τον αγαπημένο μας Ολυμπιακό. Ήπιαμε άπειρα ποτά. Εγώ δηλαδή. Αλέξης, ως γνωστόν, δεν έπινε. Δώσαμε μαζί κοινές συνεντεύξεις και παρουσίασα σχεδόν όλα του τα βιβλία. Πολλοί έφταναν σε σημείο να μας μπερδεύουν. Ο Αλέξης βέβαια ήταν κάποια χρόνια μεγαλύτερος αλλά ήταν και Ντόριαν Γκρέι! Άνετα περνούσαμε για συνομήλικοι.
Ο Αλέξης Σταμάτης ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος. Καλοσυνάτος, ευγενικός, πανέξυπνος. Ήταν όμως και ένας πραγματικά χαρισματικός και ταλαντούχος δημιουργός. Σε κάθε μορφή τέχνης με την οποία αποφάσιζε να καταπιαστεί. Υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς συγγραφείς της λογοτεχνικής γενιάς μας. Το «Μπαρ Φλομπέρ» ήταν ένα βιβλίο ορόσημο για τα σύγχρονα ελληνικά γράμματα- αν και το αγαπημένο μου ήταν πάντα το «Σαν τον κλέφτη μες’ στη νύχτα» για το οποίο ψιλοτσακωνόμασταν καθώς ο ίδιος μια εποχή το είχε αποκηρύξει. Είναι βέβαιο πως αν η μητρική του γλώσσα ήταν τα αγγλικά ή τα γαλλικά, ο Αλέξης θα είχε γνωρίσει παγκόσμια καταξίωση.
Ήξερα πως δεν ήταν καλά. Μου το είχε πει ο ίδιος πριν μερικούς μήνες. Ταλαιπωρούνταν με θέματα υγείας από το 2012 και αυτή τη φορά έπασχε από μια από αυτές τις ασθένειες που τις ακούς για πρώτη φορά και αμέσως καταλαβαίνεις πως τα πράγματα είναι ζόρικα. Τον Μάιο που μιλήσαμε για τελευταία φορά, όμως, ήταν χαρούμενος. Μια εξέταση που είχε κάνει ήταν πολύ καλή και αυτό έδειχνε πως μάλλον θα τα κατάφερνε. Από τότε, πέρασαν δύο μήνες. Πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα σε τέτοιες περιπτώσεις…
Τον πήρα τηλέφωνο προχθές, να του ευχηθώ χρόνια πολλά για τα γενέθλιά του. Πολλές φορές. Δεν το σήκωσε. Μέσα μου ήξερα τι σημαίνει αυτό…».