Ζώα και συναισθήματα: Η μαρτυρία της γυναίκας που τα αποχαιρέτησε

Μια συγκινητική ιστορία που είχε τις ρίζες της στη Ναύπακτο κατέληξε σήμερα σε ένα τρυφερό αντίο. Η πάπια που είχε βρει το «σπίτι» της στον χώρο του δήμου, ανάμεσα στις άλλες πάπιες του Γρίμποβου, ακολουθούσε κάθε χρόνο την αγαπημένη της διαδρομή, μεταβαίνοντας στην αυλή του ζωγράφου Γιάννη Αρτινόπουλου και της συζύγου του, Κατερίνας Σάββα, για να γεννήσει τα αυγά της, επιλέγοντας αυτό το σημείο ως το πιο ασφαλές καταφύγιο.

«Πριν τέσσερα χρόνια, ένα πρωί του Νοέμβρη, άκουσα θόρυβο στον κήπο και βγαίνω και βλέπω τρεις πάπιες. Αμέσως φρόντισα να τις ταΐσω και συνδεθήκαμε με τις πάπιες πάρα πολύ. Ειδοποιώ τον δήμο πώς ήρθαν τρεις πάπιες και μου είπαν να τις φροντίσω και θα τις πάρουν την άνοιξη. Ήρθαν και τις πήραν την άνοιξη και για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια οι πάπιες έρχονταν τον Νοέμβριο σε εμένα και τέλος Μαρτίου-αρχές Απριλίου τις έπαιρνε ο δήμος για να τις πάει στο δασύλλιο όπου υπάρχει τρεχούμενο νερό. Μια χρονιά μου έκαναν και παπάκια, ήταν κάτι καταπληκτικό», μοιράστηκε η κυρία Σάββα.

Το πρωί της Τρίτης (5/5), η πάπια ακολούθησε για μια τελευταία φορά την ίδια διαδρομή: απογειώθηκε από τον φάρο, διέσχισε τη γνώριμη διαδρομή και πέρασε στην αυλή για να αφήσει την τελευταία της πνοή. «Σήμερα το πρωί ακούω έναν θόρυβο, ανοίγω την πόρτα και βλέπω μία από τις πάπιες να είναι πάνω σε μία από τις πολεμίστρες. Την φωνάζω Πιπίτσα γιατί έτσι την έλεγα. Φωνάζω “Πιπίτσα, Πιπίτσα” και η πάπια πετάει, έρχεται μέσα στον κήπο αλλά δεν σηκώνεται άνετα από το έδαφος. Πάω κοντά της, την παίρνω αγκαλιά, την κοιτάω, την χαϊδεύω και η πάπια ξεψύχησε στα χέρια μου. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή γιατί αυτό που έκανε αυτό το ζώο ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι και τα ζώα έχουν συναισθήματα, αγαπούν και ανταποδίδουν την αγάπη και την χαρά που τους προσφέρουμε. Θα της είμαι ευγνώμονη για μια ζωή που ξεψύχησε στην αγκαλιά μου», δήλωσε η κυρία Κατερίνα.

Η κυρία Κατερίνα, ως φόρο τιμής, διάβασε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη για τα ζώα, το οποίο είχε αποστηθίσει από τη δεκαετία του ‘60, αναδεικνύοντας έτσι την αγάπη και την ευαισθησία της για τα ζώα.

Το ποίημα:

Ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα·
μην τάχα σαν εμένα,
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.
Aν δεν μιλούν κι εκείνα
κι ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν,
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;
Aκόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω,
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.