Χατζηδάκης: Νέες μεταρρυθμίσεις «Πισσαρίδης 2» προγραμματίζονται μέχρι το 2034
Ένα νέο και φιλόδοξο σχέδιο μεταρρυθμίσεων, γνωστό ως «Πισσαρίδη 2», έχει συμφωνηθεί ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (OECD). Ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Ματίας Κόρμαν παρουσίασαν τον στρατηγικό αυτό οδικό χάρτη στο 11ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, εστιάζοντας σε θεμελιώδεις τομείς όπως η παραγωγικότητα, οι μισθοί και οι επενδύσεις για την επόμενη δεκαετία.
Το σχέδιο αυτό, το οποίο θα καλύψει την περίοδο 2028-2034, φέρει τη σφραγίδα της συνέχεια της έκθεσης Πισσαρίδη και αποσκοπεί στη μετάβαση της ελληνικής οικονομίας από την ανάκαμψη σε ένα πιο σταθερό και βιώσιμο μοντέλο. Κεντρικό του μέλημα είναι η ενίσχυση της παραγωγικότητας, η οποία διαπιστώνεται ότι είναι ο κύριος παράγοντας που συγκρατεί τα εισοδήματα.
Οι βασικές στρατηγικές του σχεδίου περιλαμβάνουν την προώθηση τεχνολογίας και καινοτομίας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 85% της απασχόλησης, την επιτάχυνση των διαδικασιών απονομής δικαιοσύνης για την αποτροπή καθυστερήσεων που αποθαρρύνουν τις επενδύσεις, την διευκόλυνση πρόσβασης σε χρηματοδότηση και την προώθηση επενδύσεων σε άυλα αγαθά, όπως λογισμικό και οργανωτικές δομές.
Επιπλέον, το πακέτο εκσυγχρονίζει τον ανταγωνισμό, καταργεί γραφειοκρατικά εμπόδια, επιταχύνει τον ψηφιακό μετασχηματισμό, αναβαθμίζει τις δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού και προσαρμόζει την αγορά εργασίας στις προκλήσεις που εισάγει η τεχνητή νοημοσύνη.
Η ολοκλήρωση της συμφωνίας συμπίπτει με την περίοδο κατά την οποία η ελληνική οικονομία εμφανίζει εντυπωσιακή πρόοδο σε κρίσιμους τομείς. Ειδικότερα, η ανεργία έχει μειωθεί από το 18% το 2019 στο περίπου 8% σήμερα, ενώ τα δημόσια οικονομικά παρουσιάζουν πρωτογενή πλεονάσματα και το τραπεζικό σύστημα έχει επανέλθει σε σταθερή κατάσταση, προσελκύοντας επενδυτικές ροές.
Ωστόσο, η αύξηση της παραγωγικότητας παραμένει κεντρικό ζητούμενο, καθώς η Ελλάδα συνεχίζει να υστερεί σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Συγκεκριμένα, η παραγωγικότητα της εργασίας διαμορφώνεται γύρω στο 64% της μέσης παραγωγικότητας των χωρών του OECD, γεγονός που εξηγεί την ανεπαρκή μετατροπή της ανάπτυξης σε αύξηση μισθών και βιοτικού επιπέδου.
