
Αμερικανός δικηγόρος παίρνει την απόφαση να αφήσει τη δουλειά του και να μετακομίσει στην Πορτογαλία, απολαμβάνοντας πρόωρη σύνταξη στα 41 του, με το εισόδημά του να προέρχεται πλέον αποκλειστικά από επενδύσεις.
Αυτή είναι η πορεία του Alex Trias, ο οποίος το 2011 αποφάσισε να κλείσει τον κύκλο της καριέρας του στην αμερικανική δικηγορία. Σε συνέντευξή του στο CNBC, περιγράφει το πώς μετά από χρόνια σκληρής εργασίας και σημαντικών αποταμιεύσεων, πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει την πατρίδα του.
Ο Trias επέλεξε την Πορτογαλία, τη χώρα που θεωρεί ως τον πιο δημοφιλή προορισμό για Αμερικανούς που επιθυμούν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή στο εξωτερικό. Εκεί, απολαμβάνει τον ελεύθερο χρόνο του, συμμετέχει σε γευστικές εμπειρίες με καινούργιους φίλους και περιπάτους κατά μήκος παραθαλάσσιων μονοπατιών γεμάτων αγριολούλουδα. Μια πραγματικά ονειρεμένη ζωή, όπως θα υπογράμμιζε κανείς.
«Η πρόωρη συνταξιοδότηση είναι μία από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει, αν και στην αρχή ένιωθα έντονη ανασφάλεια», παραδέχεται, ενθαρρύνοντας παράλληλα άλλους να ακολουθήσουν ένα παρόμοιο μονοπάτι. «Η αβεβαιότητα δεν είναι εμπόδιο, είναι μία ευκαιρία».
Σύμφωνα με τον ίδιο, η ζωή του μέχρι εκείνη τη στιγμή ακολουθούσε μια «προβλέψιμη» πορεία: η ανάληψη καλοκαιρινών θέσεων ως ασκούμενος, και τελικά μια καριέρα στη δικηγορία. Ωστόσο, η οικονομική κρίση του 2008 άλλαξε τα πάντα.
Με την κατάρρευση του δικηγορικού γραφείου όπου εργαζόταν, και το επαγγελματικό του σχέδιο να καταρρέει, συνειδητοποίησε ότι, «δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο πέρα από το να είναι δικηγόρος». Παρά τις προκλήσεις, πήρε την απόφαση να μετακομίσει στην Πορτογαλία, χωρίς προηγούμενες γνωριμίες και χωρίς γνώσεις της γλώσσας.
Με τη μετακόμιση, ο Trias και η σύζυγός του ανακάλυψαν ότι, αν και δεν εργάζονταν πια, τα έξοδά τους είχαν μειωθεί δραματικά. Στην Ουάσινγκτον, οι υψηλοί φόροι εισοδήματος και οι ασφαλιστικές εισφορές τους κόστιζαν πολύ: «Συνολικά, υπολογίζουμε ότι εξοικονομούμε περίπου 5.000 δολάρια τον μήνα, δηλαδή γύρω στα 4.200 ευρώ, μόνο και μόνο επειδή ζούμε στο εξωτερικό».
Παρά την αναγνώριση των αλλαγών στο επαγγελματικό τους status, κράτησαν την ίδια οικονομική στρατηγική: «Ζούμε κάτω από τις δυνατότητές μας, επανεπενδύουμε τη διαφορά και αφήνουμε τον ανατοκισμό να κάνει τη δουλειά του». Η κύρια διαφορά, όπως επισημαίνει, είναι ότι τώρα το εισόδημά τους προέρχεται από επενδύσεις και όχι από μισθούς.